خط مش عقیدتی
احمد در عقاید سختگیر بود و با معارضان به شدت واکنش میکرد. او با غالیگری دشوار مخالف بوده و با غالیان جنگ مینموده است. در یک گزینه گفته شده که او به یونس بن عبدالرحمان، محدث و متکلم دارای اسم و رسم امامی، بدگمان بود، البته ابعاد به سبب ساز خوابی که چشم بود، توبه کرد و از نظریهاش عدول مسجد النبی کوهسنگی مشهد نمود.
[۱۴] نیز گفتهاند که احمد از حسن بن دوست داستنی داستان نمیکرد، به دلیل آن که او در داستان ابن دوستداشتنی از ابوحمزه ثمالی شک و تردید داشت، ولی آورده شده میباشد که احمد از این شک وتردید منصرف شد و قبل از مرگ از لحاظ خویش رجوع. کشی به گزارش نصر بن صباح، این حکایت را نقل کرده[۱۵] و نجاشی[۱۶] آن را به گزارش کشی آدرس مسجد النبی کوهسنگی مشهد آورده میباشد.
با این وصف چنانکه فی مابین ورقه ها حدیث امامی چشم میشود، احمد از ابن دوستداشتنی بارها قصه نموده است. نیز چنانکه ابن غضائری اشاره کرده، احمد بن محمد بن عیسی، احمد بن محمد برقی، محدث معروف امامی را به سبب ساز روایاتی که نقل می کرد، از قم خارج راند، ولی بعداز مدتی اورا به قم بازگرداند و از او بهانه خواهی کرد و آن هنگام که برقی درگذشت، در تشییع پیکر وی با رمز و پای عریان کمپانی کرد تا پشیمانی از کردۀ خود را نشانه رزرو مسجد النبی کوهسنگی مشهد دهد.[۱۷]
ابوسعید آسوده بن زیاد آدمی نیز برای مثال عده ای بود که بوسیله احمد به منجر غلوی که بدان مجرم بود، از قم رانده شد.[۱۸] چنانکه در الضعفای منسوب به ابن غضائری آمده میباشد.[۱۹] دیگری محمد بن علی بن ابراهیم دارای شهرت به ابوسُمَینَه بود که هنگام ورود به قم، مدتی نزد احمد بن محمد بن عیسی خانه کرد و آن فرصت که رغبت وی به بزرگنمایی پدیدار و آشکار شد، به وسیله احمد از قم رانده شماره تلفن مسجد النبی کوهسنگی مشهد شد.[۲۰]
رؤیت معبود
نوشتهی علمیٔ مهم: رؤیت خداوند
روحانی صدوق[۲۱] تصریح کرده که احمد احادیثی دربارۀ رؤیت پروردگار در النوادر ماجرا کرده بوده که ولی از طریقه ابن بابویه همه درست و در معنای آشنایی قلبی پروردگار میباشد و نباید آن روایات را در معنای رؤیت ظاهری و از روش دیده دانست.
شاگردان
دربین راویان او میقدرت بهاین اسامی اشاره نمود:[۲۲]
سعد بن عبدالله اشعری
علی بن ابراهیم قمی
داوود بن کوره قمی
محمد بن یحیی عطار
احمد بن ادریس اشعری
محمد بن حسن صفار
عبدالله بن جعفر حمیری
حمید بن زیاد
منابع زیدی
احمد در برخی منابع زیدی از مشایخ حسن بن علی ناصر اطروش، از ائمه زیدی پر اسم و رسم، شناخته گردیدهاست.[۲۳]
درگذشت
از تاریخ درگذشت احمد اطلاعی در مشت وجود ندارد. فقط چنانکه از ابن غضائری گفته شده، احمد در طی درگذشت برقی (درگذشته ۲۷۴ یا این که ۲۸۰ق) زنده بوده میباشد.[۲۴]
اثرها
مهم ترین کتاب احمد بن محمد بن عیسی به عبارتی کتاب النوادر میباشد که از اثر ها آیتم پشت گرمی امامیه بوده، و از منابع اساسی حدیثی آنها میباشد.[۲۵] این کتاب به وسیله داوود ابن کوره قمی تهیه و تنظیم گردیده بوده میباشد.[۲۶]
کتابی با تیتر النوادر به احمد بن محمد بن عیسی منسوب میباشد که یک توشه به طور سنگی همپا با کتاب فقه الرضا، و جدیداً در قم (۱۴۰۸ق) به چاپ رسیده میباشد. انتساب این کتاب به احمد محل شک میباشد و هیچ قرینه استواری در اینکه کتاب، بخشی از کتاب النوادر میباشد، نیست. گرچه میاقتدار این کتاب را تألیف او به شمار آورد، اما مشاجره از انتساب آن به حسین بن سعید اهوازی نیز می تواند به صورت دورازشوخی دنبال خواهد شد؛ چه احمد بن محمد بن عیسی مهم ترین راوی کتابهای حسین بن سعید بوده میباشد.[۲۷]
به هر روی، مجلسی در بحار الانوار[۲۸] از این ورژن حافظه کرده و انتساب تألیف آن را به حسین بن سعید و احمد بن محمد بن عیسی را گزینه گفت و گو قرار داده میباشد، گرچه انتساب آن را به حسین بن سعید به طور کار کشته تری مطرح نموده است.
در دعوا از این ورژن، آنچه بایستی گزینه دقت بدون شوخی قرار گیرد، آن میباشد کهاین ورژن ظاهراً با کتاب فقه الرضا مربوط بوده میباشد و چنانکه از هر نقطه آن پیداست، نصیبهایی از کتاب فقه الرضا با این ورژن آمیخته میباشد. این سؤال در بین میباشد که چرا این دو کتاب با یکدیگر لینک خوده و قسمتهایی از فقه الرضا در کتاب موسوم به النوادر روش یافته میباشد؟
از سایر کتابهای او میقدرت بدینها اشاره داشت:
التوحید
ادب النبی (صلی الله علیه و آله)[۲۹]
المتعه [۳۰]
الناسخ و المنسوخ
الاظلة[۳۱]
الناسخ و المنسوخ
المسوخ[۳۲]
فضائل العرب[۳۳]
کتاب در حج[۳۴]
الطب الکبیر[۳۵]
الطب الصغیر[۳۶]
المکاسب[۳۷]
الملاحم[۳۸]
خط مش عقیدتی
احمد در عقاید سختگیر بود و با معارضان به شدت واکنش میکرد. او با غالیگری دشوار مخالف بوده و با غالیان جنگ مینموده است. در یک گزینه گفته شده که او به یونس بن عبدالرحمان، محدث و متکلم دارای اسم و رسم امامی، بدگمان بود، البته ابعاد به سبب ساز خوابی که چشم بود، توبه کرد و از نظریهاش عدول مسجد النبی کوهسنگی مشهد نمود.
[۱۴] نیز گفتهاند که احمد از حسن بن دوست داستنی داستان نمیکرد، به دلیل آن که او در داستان ابن دوستداشتنی از ابوحمزه ثمالی شک و تردید داشت، ولی آورده شده میباشد که احمد از این شک وتردید منصرف شد و قبل از مرگ از لحاظ خویش رجوع. کشی به گزارش نصر بن صباح، این حکایت را نقل کرده[۱۵] و نجاشی[۱۶] آن را به گزارش کشی آدرس مسجد النبی کوهسنگی مشهد آورده میباشد.
با این وصف چنانکه فی مابین ورقه ها حدیث امامی چشم میشود، احمد از ابن دوستداشتنی بارها قصه نموده است. نیز چنانکه ابن غضائری اشاره کرده، احمد بن محمد بن عیسی، احمد بن محمد برقی، محدث معروف امامی را به سبب ساز روایاتی که نقل می کرد، از قم خارج راند، ولی بعداز مدتی اورا به قم بازگرداند و از او بهانه خواهی کرد و آن هنگام که برقی درگذشت، در تشییع پیکر وی با رمز و پای عریان کمپانی کرد تا پشیمانی از کردۀ خود را نشانه رزرو مسجد النبی کوهسنگی مشهد دهد.[۱۷]
ابوسعید آسوده بن زیاد آدمی نیز برای مثال عده ای بود که بوسیله احمد به منجر غلوی که بدان مجرم بود، از قم رانده شد.[۱۸] چنانکه در الضعفای منسوب به ابن غضائری آمده میباشد.[۱۹] دیگری محمد بن علی بن ابراهیم دارای شهرت به ابوسُمَینَه بود که هنگام ورود به قم، مدتی نزد احمد بن محمد بن عیسی خانه کرد و آن فرصت که رغبت وی به بزرگنمایی پدیدار و آشکار شد، به وسیله احمد از قم رانده شماره تلفن مسجد النبی کوهسنگی مشهد شد.[۲۰]
رؤیت معبود
نوشتهی علمیٔ مهم: رؤیت خداوند
روحانی صدوق[۲۱] تصریح کرده که احمد احادیثی دربارۀ رؤیت پروردگار در النوادر ماجرا کرده بوده که ولی از طریقه ابن بابویه همه درست و در معنای آشنایی قلبی پروردگار میباشد و نباید آن روایات را در معنای رؤیت ظاهری و از روش دیده دانست.
شاگردان
دربین راویان او میقدرت بهاین اسامی اشاره نمود:[۲۲]
سعد بن عبدالله اشعری
علی بن ابراهیم قمی
داوود بن کوره قمی
محمد بن یحیی عطار
احمد بن ادریس اشعری
محمد بن حسن صفار
عبدالله بن جعفر حمیری
حمید بن زیاد
منابع زیدی
احمد در برخی منابع زیدی از مشایخ حسن بن علی ناصر اطروش، از ائمه زیدی پر اسم و رسم، شناخته گردیدهاست.[۲۳]
درگذشت
از تاریخ درگذشت احمد اطلاعی در مشت وجود ندارد. فقط چنانکه از ابن غضائری گفته شده، احمد در طی درگذشت برقی (درگذشته ۲۷۴ یا این که ۲۸۰ق) زنده بوده میباشد.[۲۴]
اثرها
مهم ترین کتاب احمد بن محمد بن عیسی به عبارتی کتاب النوادر میباشد که از اثر ها آیتم پشت گرمی امامیه بوده، و از منابع اساسی حدیثی آنها میباشد.[۲۵] این کتاب به وسیله داوود ابن کوره قمی تهیه و تنظیم گردیده بوده میباشد.[۲۶]
کتابی با تیتر النوادر به احمد بن محمد بن عیسی منسوب میباشد که یک توشه به طور سنگی همپا با کتاب فقه الرضا، و جدیداً در قم (۱۴۰۸ق) به چاپ رسیده میباشد. انتساب این کتاب به احمد محل شک میباشد و هیچ قرینه استواری در اینکه کتاب، بخشی از کتاب النوادر میباشد، نیست. گرچه میاقتدار این کتاب را تألیف او به شمار آورد، اما مشاجره از انتساب آن به حسین بن سعید اهوازی نیز می تواند به صورت دورازشوخی دنبال خواهد شد؛ چه احمد بن محمد بن عیسی مهم ترین راوی کتابهای حسین بن سعید بوده میباشد.[۲۷]
به هر روی، مجلسی در بحار الانوار[۲۸] از این ورژن حافظه کرده و انتساب تألیف آن را به حسین بن سعید و احمد بن محمد بن عیسی را گزینه گفت و گو قرار داده میباشد، گرچه انتساب آن را به حسین بن سعید به طور کار کشته تری مطرح نموده است.
در دعوا از این ورژن، آنچه بایستی گزینه دقت بدون شوخی قرار گیرد، آن میباشد کهاین ورژن ظاهراً با کتاب فقه الرضا مربوط بوده میباشد و چنانکه از هر نقطه آن پیداست، نصیبهایی از کتاب فقه الرضا با این ورژن آمیخته میباشد. این سؤال در بین میباشد که چرا این دو کتاب با یکدیگر لینک خوده و قسمتهایی از فقه الرضا در کتاب موسوم به النوادر روش یافته میباشد؟
از سایر کتابهای او میقدرت بدینها اشاره داشت:
التوحید
ادب النبی (صلی الله علیه و آله)[۲۹]
المتعه [۳۰]
الناسخ و المنسوخ
الاظلة[۳۱]
الناسخ و المنسوخ
المسوخ[۳۲]
فضائل العرب[۳۳]
کتاب در حج[۳۴]
الطب الکبیر[۳۵]
الطب الصغیر[۳۶]
المکاسب[۳۷]
الملاحم[۳۸]
مراسم محرم و صفر در مسجد النبی کوهسنگی مشهد