???? ???? ????? ??????? ????

وصال پیک عبیدالله
حسین(ع)، در خانه‌گاه «بیضه»[۸۴] بعد از اقامه نماز صبح، با یاران خویش جنبش کرد تا اینکه مجاورت ظهر به مرزوبوم «نینوا» رسیدند.[۸۵] پیک عبیدالله بن زیاد طومار‌ای برای حر آورد که در آن خطاب به حر درج شده بود: «زیرا طومار اینجانب به تو رسید و نبی اینجانب نزد تو آمد، بر حسین(ع) دشوار گیر و اورا فرود نیاور مگر در کویر بی‌حصار و فارغ از آب. به نبی‌ام فرمان داده‌ام از تو غیر وابسته نگردد تا خبر اعمال دادن امر من‌را بیاورد مسجد النبی کوهسنگی مشهد والسلام.»[۸۶]

حرّ، طومار ابن‌زیاد را برای امام(ع) خواند و حسین(ع) به وی فرمود: «بگذار در نینوا و یا این که غاضریه فرود آییم.»[۸۷] حر ذکر کرد: «ممکن وجود ندارد، چون عبیدالله آورنده طومار را بر اینجانب خبر کش گمارده میباشد!». زهیر بن قین توصیه بخشید که با حر و یارانش بجنگند چرا‌که با ملحق شدن دیگر سربازان عبیدالله فعالیت دشوار‌خیس میگردد امام در جواب فرمود «اینجانب آغازکننده نبرد نخواهم بود.»[۸۸] آنگاه جنبش کردند تا به کربلا رسیدند. حُر و یارانش، جلوی کاروان امام حسین(ع) ایستادند و آن‌ها را از ادامه مسیر، گشوده آدرس مسجد النبی کوهسنگی مشهد داشتند.[۸۹]

امام در کربلا
ورود امام حسین (ع) به کربلا
بیشتر منابع، در گزارش‌های خویش از ۲ محرم سال ۶۱ق، تحت عنوان روز ورود امام حسین(ع) و یارانش به کربلا خاطر کرده‌اند.[۹۰] ولی دینوری، مورخ قرن سوم قمری، روز ورود امام به کربلا را، نخستین محرم بیان نموده است.[۹۱] به نقل از مقرم در مقتل الحسین، هنگامی که حُر به حسین(ع) اعلام‌کرد: «همین جا فرود‌ آی که فرات مجاورت میباشد»، امام حسین(ع) فرمود: «اسم اینجا چیست؟» گفتند: کربلا. امام فرمود: اینجا، مقام کَرْب (سختی) و بَلاست. پدرم هنگام حرکتش به سوی صفّین، از اینجا سپری شد و اینجانب با وی بودم. ایستاد و از اسم آن را پرسید. نامش را به وی گفتند. پس فرمود: «اینجا، رده فرود داخل شدن مَرکب‌هایشان، و مقام ریخته شدن خون‌هایشان میباشد». مورد را پرسیدند. فرمود: «کاروانی از بستگان محمد(ص)، اینجا فرود می آیند.»[۹۲] آن‌گاه امام حسین(ع) فرمود: «اینجا، منزلت مَرکب‌ها و چادر‌گاه ما و قتلگاه مردان‌ ما و مکان ریخته شدن خون‌هایمان میباشد.»[۹۳] بعد دستور اعطا کرد که بارهایشان را در آنجا رزرو مسجد النبی کوهسنگی مشهد فرود آوردند.

گفته شده بعداز خانه تصاحب کردن در کربلا، امام حسین(ع) فرزندان، برادران و اهل‌بیتش را توده کرد و به آن ها نگاهی کرد و گریست؛ بعد فرمود: «خداوندا بدرستی که ما عترت و خویشاوندان پیامبرت محمد(ص) هستیم که [از شهر و دیارمان] اخراجمان کردند و پریشان و حیران از مقبره جدمان [فرستاده آفریدگار(ص)] خارج شدیم و بنی‌امیه به ما اسیب کردند. خدایا پس حق‌مان را از آن ها بگیر و مارا موازی ظالمان کمک ده». پس رو به اصحاب کرده شماره تلفن مسجد النبی کوهسنگی مشهد فرمود:

اَلنَّاسُ عَبِیدُ الدُّنْیا این که وَالدِّینُ لَعْقٌ عَلَی أَلْسِنَتِهِمْ یحُوطُونَهُ مَا دَرَّتْ مَعَایشُهُمْ فَإِذَا مُحِّصُوا بِالْبَلَاءِ قَلَّ الدَّیانُونَ
(ترجمه: عموم بندگان عالم می‌باشند و آئین لقلقه زبانشان؛ پشتیبانی و دفاع از آیین تا آنجاست که معاش‌شان در رفاه میباشد پس هر‌گاه بلاء و مشقت حادث گردد دینداران نادر می گردند.‌)

خوارزمی، مقتل‌الحسین (ع)، مکتبة المفید، ج۱، ص۳۳۷

بعداز آن امام، زمین کربلا را که چهار رغبت در چهار گرایش حجم داشت، از ساکنان آنجا به شصت هزار درهم خرید و با آنها شرط کرد که عموم را به سوی قبرش ارشاد نمایند و از زائرانش سه روز پذیرایی نمایند.[۹۴]

حر بن یزید ریاحی طومار‌ای به عبیدالله بن زیاد نوشت و اورا از فرود داخل شدن حسین(ع) درین مرزو بوم مطلع تشکیل داد.[۹۵] در ادامه این طومار، عبیداللّه طومار‌ای خطاب به امام حسین(ع) نوشت:

«امّا سپس،‌ای حسین از فرود آمدنت در کربلا مطلع شدم؛ امیرمؤمنان -یزید بن معاویه- به اینجانب دستور داده که لحظه‌ای دیده بر هم ننهم و شکم از طعام سیر نسازم تا آن که تورا به خدای دانای لطیف ملحق ساخته یا این که تورا به تایید حکم خویش و حکم یزید بن معاویه وادار نمایم. والسّلام».[۹۶]
گفته شده حسین(ع) بعداز تلاوت این طومار، آن را به کناری پرتاب کرد و فرمود: «قومی که رضایت خویش را بر رضایت آفریدگارشان مقدّم بدارند رستگار نخواهند شد.» پیک ابن‌زیاد به حضرت(ع) پهنا کرد: یا این که اباعبدالله جواب طومار را نمی‌دهی؟ امام حسین(ع) فرمود: «پاسخش عذاب دردناک الهی میباشد که به زودی اورا فرا میگیرد.» پیک نزد ابن‌زیاد رجوع و برگشت و کلام حضرت را به وی بازگفت. عبیدالله نیز امر تجهیز سپاه برای نبرد با حسین(ع) را اعطا کرد.[۹۷]

وصال پیک عبیدالله
حسین(ع)، در خانه‌گاه «بیضه»[۸۴] بعد از اقامه نماز صبح، با یاران خویش جنبش کرد تا اینکه مجاورت ظهر به مرزوبوم «نینوا» رسیدند.[۸۵] پیک عبیدالله بن زیاد طومار‌ای برای حر آورد که در آن خطاب به حر درج شده بود: «زیرا طومار اینجانب به تو رسید و نبی اینجانب نزد تو آمد، بر حسین(ع) دشوار گیر و اورا فرود نیاور مگر در کویر بی‌حصار و فارغ از آب. به نبی‌ام فرمان داده‌ام از تو غیر وابسته نگردد تا خبر اعمال دادن امر من‌را بیاورد مسجد النبی کوهسنگی مشهد والسلام.»[۸۶]

حرّ، طومار ابن‌زیاد را برای امام(ع) خواند و حسین(ع) به وی فرمود: «بگذار در نینوا و یا این که غاضریه فرود آییم.»[۸۷] حر ذکر کرد: «ممکن وجود ندارد، چون عبیدالله آورنده طومار را بر اینجانب خبر کش گمارده میباشد!». زهیر بن قین توصیه بخشید که با حر و یارانش بجنگند چرا‌که با ملحق شدن دیگر سربازان عبیدالله فعالیت دشوار‌خیس میگردد امام در جواب فرمود «اینجانب آغازکننده نبرد نخواهم بود.»[۸۸] آنگاه جنبش کردند تا به کربلا رسیدند. حُر و یارانش، جلوی کاروان امام حسین(ع) ایستادند و آن‌ها را از ادامه مسیر، گشوده آدرس مسجد النبی کوهسنگی مشهد داشتند.[۸۹]

امام در کربلا
ورود امام حسین (ع) به کربلا
بیشتر منابع، در گزارش‌های خویش از ۲ محرم سال ۶۱ق، تحت عنوان روز ورود امام حسین(ع) و یارانش به کربلا خاطر کرده‌اند.[۹۰] ولی دینوری، مورخ قرن سوم قمری، روز ورود امام به کربلا را، نخستین محرم بیان نموده است.[۹۱] به نقل از مقرم در مقتل الحسین، هنگامی که حُر به حسین(ع) اعلام‌کرد: «همین جا فرود‌ آی که فرات مجاورت میباشد»، امام حسین(ع) فرمود: «اسم اینجا چیست؟» گفتند: کربلا. امام فرمود: اینجا، مقام کَرْب (سختی) و بَلاست. پدرم هنگام حرکتش به سوی صفّین، از اینجا سپری شد و اینجانب با وی بودم. ایستاد و از اسم آن را پرسید. نامش را به وی گفتند. پس فرمود: «اینجا، رده فرود داخل شدن مَرکب‌هایشان، و مقام ریخته شدن خون‌هایشان میباشد». مورد را پرسیدند. فرمود: «کاروانی از بستگان محمد(ص)، اینجا فرود می آیند.»[۹۲] آن‌گاه امام حسین(ع) فرمود: «اینجا، منزلت مَرکب‌ها و چادر‌گاه ما و قتلگاه مردان‌ ما و مکان ریخته شدن خون‌هایمان میباشد.»[۹۳] بعد دستور اعطا کرد که بارهایشان را در آنجا رزرو مسجد النبی کوهسنگی مشهد فرود آوردند.

گفته شده بعداز خانه تصاحب کردن در کربلا، امام حسین(ع) فرزندان، برادران و اهل‌بیتش را توده کرد و به آن ها نگاهی کرد و گریست؛ بعد فرمود: «خداوندا بدرستی که ما عترت و خویشاوندان پیامبرت محمد(ص) هستیم که [از شهر و دیارمان] اخراجمان کردند و پریشان و حیران از مقبره جدمان [فرستاده آفریدگار(ص)] خارج شدیم و بنی‌امیه به ما اسیب کردند. خدایا پس حق‌مان را از آن ها بگیر و مارا موازی ظالمان کمک ده». پس رو به اصحاب کرده شماره تلفن مسجد النبی کوهسنگی مشهد فرمود:

اَلنَّاسُ عَبِیدُ الدُّنْیا این که وَالدِّینُ لَعْقٌ عَلَی أَلْسِنَتِهِمْ یحُوطُونَهُ مَا دَرَّتْ مَعَایشُهُمْ فَإِذَا مُحِّصُوا بِالْبَلَاءِ قَلَّ الدَّیانُونَ
(ترجمه: عموم بندگان عالم می‌باشند و آئین لقلقه زبانشان؛ پشتیبانی و دفاع از آیین تا آنجاست که معاش‌شان در رفاه میباشد پس هر‌گاه بلاء و مشقت حادث گردد دینداران نادر می گردند.‌)

خوارزمی، مقتل‌الحسین (ع)، مکتبة المفید، ج۱، ص۳۳۷

بعداز آن امام، زمین کربلا را که چهار رغبت در چهار گرایش حجم داشت، از ساکنان آنجا به شصت هزار درهم خرید و با آنها شرط کرد که عموم را به سوی قبرش ارشاد نمایند و از زائرانش سه روز پذیرایی نمایند.[۹۴]

حر بن یزید ریاحی طومار‌ای به عبیدالله بن زیاد نوشت و اورا از فرود داخل شدن حسین(ع) درین مرزو بوم مطلع تشکیل داد.[۹۵] در ادامه این طومار، عبیداللّه طومار‌ای خطاب به امام حسین(ع) نوشت:

«امّا سپس،‌ای حسین از فرود آمدنت در کربلا مطلع شدم؛ امیرمؤمنان -یزید بن معاویه- به اینجانب دستور داده که لحظه‌ای دیده بر هم ننهم و شکم از طعام سیر نسازم تا آن که تورا به خدای دانای لطیف ملحق ساخته یا این که تورا به تایید حکم خویش و حکم یزید بن معاویه وادار نمایم. والسّلام».[۹۶]
گفته شده حسین(ع) بعداز تلاوت این طومار، آن را به کناری پرتاب کرد و فرمود: «قومی که رضایت خویش را بر رضایت آفریدگارشان مقدّم بدارند رستگار نخواهند شد.» پیک ابن‌زیاد به حضرت(ع) پهنا کرد: یا این که اباعبدالله جواب طومار را نمی‌دهی؟ امام حسین(ع) فرمود: «پاسخش عذاب دردناک الهی میباشد که به زودی اورا فرا میگیرد.» پیک نزد ابن‌زیاد رجوع و برگشت و کلام حضرت را به وی بازگفت. عبیدالله نیز امر تجهیز سپاه برای نبرد با حسین(ع) را اعطا کرد.[۹۷]